siirkokulukadin
siirkokulukadin:

sensiz bir geceye doğru ilerliyorum yine…sayamadım sensiz kaçıncı uyuduğum gece bu.biliyorum çok değil bir kaç zaman önce, yanımda uyuyordun. sen nefesini verirken, ben o verdiğin nefesi içime çekiyordum.yanımda uyuyordun. kollarımda.eylül.her insan severdi eylül ayını. benim sevmem için hiçbir zaman bir nedenim yoktu."yıllardan 2014, aylardan eylül. ölüm tadında bir aşk yaşadım" diyeceğim yıllar sonra.acılar biriktirdim bize dair senin yokluğunda.aslında sen hep varken bile yoktun.sen benim yanımda uyuyorken bile benimle değildin.hep vardı bir başkası, başkaları… başka kadınlar…oysa ne çok istemiştim benim olmanıbenimle yaşlanmanı.hayatın bana sunduğu bir şiirdin sen sankiben o şiiri okumaya kıyamazken,mısralarını harf harf dağıtmıştın farklı farklı kadınlara…henüz dokunamamıştı parmak uçlarım şiirine.göz yaşlarım birikti boğazımda.ağlasam geçecekti belkifakat ağlamak istemiyordumağlamamalıydım çünkü her ağlayışım da biraz daha sen kaybediyordum.ağlarsam yok olacaktın içimde,her akan göz yaşımla birlikte.olmasan da benim,bir parça içimde yaşatmak istedim aşkını…açıp bakıyorum bazen fotoğraflarımıza.düşünüyorum kendi kendime;"değer miydi bunca şey o adam için?" diyorum içten içe…sonra içimden bir acı seslenecek gibi oluyor, “değmezdi” diye.çığlık çığlığa içimden binlerce sesler duyar gibi oluyorum bir süre sonra.hangisine kulak vermeliyim onu dahi bilemiyorum…sahi adam, sen de özledin mi kolların da uykuya dalışımı?arıyor musun o evde işten geldikten sonra seni bekleyen kadını?ben,ben çok özledim bizi. kavga edişlerimizi bile özledim ben. ve her kavganın ardından gelen o “seni seviyorum”larını…şimdi tükendi yine içimde ki sızı.yazacak halim kalmadı.çok özledim gülüşünden öpmeyi,ne olur daha fazla özletme kendini…- Cansu Gezgin -                              28Eylül2014                                              Saat , 22:37 

siirkokulukadin:

sensiz bir geceye doğru ilerliyorum yine…

sayamadım sensiz kaçıncı uyuduğum gece bu.
biliyorum çok değil bir kaç zaman önce, yanımda uyuyordun. 
sen nefesini verirken, ben o verdiğin nefesi içime çekiyordum.
yanımda uyuyordun. kollarımda.

eylül.
her insan severdi eylül ayını. 
benim sevmem için hiçbir zaman bir nedenim yoktu.

"yıllardan 2014, aylardan eylül. ölüm tadında bir aşk yaşadım" diyeceğim yıllar sonra.

acılar biriktirdim bize dair senin yokluğunda.
aslında sen hep varken bile yoktun.

sen benim yanımda uyuyorken bile benimle değildin.
hep vardı bir başkası, başkaları… başka kadınlar…

oysa ne çok istemiştim benim olmanı
benimle yaşlanmanı.

hayatın bana sunduğu bir şiirdin sen sanki
ben o şiiri okumaya kıyamazken,
mısralarını harf harf dağıtmıştın farklı farklı kadınlara…

henüz dokunamamıştı parmak uçlarım şiirine.

göz yaşlarım birikti boğazımda.
ağlasam geçecekti belki
fakat ağlamak istemiyordum
ağlamamalıydım 
çünkü her ağlayışım da biraz daha sen kaybediyordum.
ağlarsam yok olacaktın içimde,
her akan göz yaşımla birlikte.

olmasan da benim,
bir parça içimde yaşatmak istedim aşkını…

açıp bakıyorum bazen fotoğraflarımıza.
düşünüyorum kendi kendime;
"değer miydi bunca şey o adam için?" diyorum içten içe…
sonra içimden bir acı seslenecek gibi oluyor, “değmezdi” diye.
çığlık çığlığa içimden binlerce sesler duyar gibi oluyorum bir süre sonra.
hangisine kulak vermeliyim onu dahi bilemiyorum…

sahi adam, sen de özledin mi kolların da uykuya dalışımı?
arıyor musun o evde işten geldikten sonra seni bekleyen kadını?

ben,
ben çok özledim bizi. 
kavga edişlerimizi bile özledim ben. ve her kavganın ardından gelen o “seni seviyorum”larını…

şimdi tükendi yine içimde ki sızı.
yazacak halim kalmadı.

çok özledim gülüşünden öpmeyi,
ne olur daha fazla özletme kendini…


- Cansu Gezgin -                              28Eylül2014
                                              Saat , 22:37